Hoe SpaceX, Amazon Leo en Blue Origin internet- en mobiele toegang vanuit de ruimte mogelijk maken.

Een paar jaar geleden klonk het checken van je berichten tijdens een vlucht of deelnemen aan een Zoom-gesprek vanaf een bergpas als sciencefiction. Nu zien we raketten internetinfrastructuur in een lage baan om de aarde brengen – in batches. Bedrijven zoals SpaceX en Amazon lanceren niet zomaar satellieten. Ze leggen de basis voor een wereldwijd netwerk waarin dekkingsgaten kleiner worden en mobiele dode zones langzaam verdwijnen. Dit gaat niet over futuristische dromen. Het gaat over het bouwen van een communicatielaag die boven de wolken draait en op grote schaal en in realtime werkt.

Waarom communicatie vanuit de ruimte geen sciencefiction meer is

Het is makkelijk te vergeten hoe snel het verhaal is veranderd. Tien jaar geleden leek internet vanuit de ruimte een ver doel, waarover vooral in academische artikelen of toekomstgerichte techpresentaties werd gesproken. Vandaag de dag cirkelen duizenden satellieten boven ons en bepalen ze in stilte hoe we online blijven – van landbouwgebieden op het platteland tot schepen op open zee. De reden dat het niet langer sciencefiction lijkt? Het werkt. En het schaalt snel op.

We zijn op een punt beland waar ruimte-infrastructuur concrete problemen oplost die traditionele grondnetwerken niet aankunnen. Glasvezel kan niet in elke vallei of jungle worden aangelegd. Mobiele zendmasten bereiken geen woestijnen of bergketens. Maar satellieten wel.

Dit is wat er achter de schermen verandert:

• Een lage baan om de aarde is nu bereikbaar: Raketten zijn herbruikbaar, de lanceerfrequentie neemt toe en steeds meer particuliere bedrijven doen mee.
• De latentie is gedaald: LEO-netwerken draaien dichter bij de aarde (minder dan 2000 km), wat minder vertraging en meer realtime communicatie mogelijk maakt.
• De dekking is continu: In plaats van te vertrouwen op een handvol grote satellieten, gebruiken we nu constellaties met duizenden kleine satellieten die samenwerken.
• Hardware wordt kleiner: Van terminals ter grootte van een handpalm tot chips die in telefoons passen: de onderliggende technologie haalt een inhaalslag.
• De vraag is reëel: Onderwijs op afstand, rampgebieden, maritieme logistiek, landbouw op het platteland – het vereist allemaal een stabiele bandbreedte, ongeacht de locatie.

We hebben het niet over een luxe extraatje. We hebben het over een parallelle internetlaag – een laag die vanuit de ruimte opereert en verdergaat waar kabels en zendmasten ophouden. Deze verschuiving is niet langer theoretisch. Het gebeurt al op lanceerbases, in assemblagelijnen en op plekken waar voorheen 'geen signaal' de norm was.

Hoe FlyPix AI helpt bij het decoderen van data van bovenaf

Bij FlyPix-AI, We werken met het deel van de satellietinfrastructuur dat begint zodra de beelden zijn vastgelegd. Ons platform gebruikt AI-agenten om satelliet-, lucht- en dronebeelden automatisch te analyseren, waardoor teams het trage, handmatige annotatieproces kunnen overslaan. Wat voorheen uren duurde, duurt nu seconden – met resultaten die standhouden in complexe scènes met een hoge detaildichtheid.

We hebben het systeem zo ontwikkeld dat iedereen aangepaste modellen kan trainen zonder ook maar één regel code te schrijven. Onze gebruikers definiëren wat ze willen detecteren, passen het toe op grote datasets met afbeeldingen en krijgen nauwkeurige, reproduceerbare resultaten. We ondersteunen projecten in de landbouw, bouw, infrastructuur, havens, bosbouw en de publieke sector – overal waar visuele data moet worden omgezet in bruikbare informatie.

We blijven ook actief op LinkedIn, Hier delen we updates vanuit het veld, productverbeteringen en samenwerkingen met partners. Van AWS GenAI Launchpad tot programma's met NVIDIA, Google en ESA BIC Hessen, we bouwen FlyPix AI als een platform dat meegroeit met het tempo van aardobservatie.

SpaceX en Starlink: snel opschalen, koploper

SpaceX lanceert niet alleen raketten – het bouwt een wereldwijde internetlaag vanuit de ruimte. Met Starlink heeft het bedrijf een voorsprong genomen in de race om connectiviteit in een lage baan om de aarde (LEO), niet alleen qua omvang, maar ook door de snelheid waarmee het leert op grote schaal. Terwijl andere bedrijven nog bezig zijn met het plannen van satellietconstellaties, past Starlink nu al de bundelpatronen aan, rolt het mobiele ondersteuning uit en integreert het in realtime met commerciële sectoren.

1. Een reeds operationele satellietconstellatie

Starlink maakt momenteel gebruik van meer dan 9300 satellieten in een lage baan om de aarde (ongeveer 9357 in een baan, waarvan er zo'n 9347 operationeel zijn). De dekking is niet beperkt tot één regio, maar strekt zich uit over continenten, oceanen en alles daartussenin. Deze hoge dichtheid maakt verbindingen met een lage latentie en een hoge doorvoersnelheid mogelijk, zelfs op plaatsen waar traditionele netwerken niet kunnen komen.

Dat is belangrijk voor afgelegen locaties, rijdende voertuigen of elke omgeving waar glasvezel of zendmasten simpelweg geen optie zijn. Met constante lanceringen en snelle vervangingscycli van satellieten behandelt SpaceX Starlink als een softwarematig netwerk dat in realtime evolueert.

2. Hardware die kleiner wordt – en zich verspreidt

Starlink begon met terminals voor thuis en bedrijven, maar dat is slechts een deel van het verhaal. De Starlink Mini – een compacte, draagbare unit die sinds medio 2024 verkrijgbaar is – is ontworpen voor mobiliteit, reizen en een lager energieverbruik. Er is ook een groeiende integratie met de luchtvaart, scheepvaart en zelfs mobiele backhaul-infrastructuur.

De strategie is simpel: breng het netwerk naar het apparaat, niet andersom. Naarmate de hardware kleiner wordt, neemt het aantal toepassingsmogelijkheden toe – van geïsoleerde werkplekken tot bezorgvloten en passagiersvliegtuigen.

3. Leren door te lanceren

Een van de grootste verschillen met Starlink is het tempo. SpaceX lanceert zijn eigen satellieten, test ze in de praktijk en werkt het systeem continu bij. Het bedrijf plant niet alleen functies, maar voert ze ook uit, analyseert eventuele problemen en levert snel nieuwe versies. Dankzij deze continue feedback heeft Starlink een voorsprong van jaren op het gebied van prestaties in de praktijk.

Het gaat niet alleen om de satellieten zelf. Het gaat om het systeem eromheen: geautomatiseerde productie, verticale lanceerintegratie, realtime software-updates en een engineeringcultuur die iteratie boven perfectie stelt. Dat is moeilijk te repliceren.

Amazon Leo: van Kuiper tot wereldwijde internetdienst

Amazon betrad de markt voor satellietbreedband met een duidelijk doel voor ogen: een netwerk bouwen dat delen van de wereld bereikt waar glasvezel en 5G niet kunnen komen. Wat begon als Project Kuiper opereert nu onder de naam Amazon Leo, een naam die de architectuur in een lage baan om de aarde en de ambities voor de lange termijn weerspiegelt. Hoewel het systeem nog in ontwikkeling is, staat de koers al vast: massale uitrol, wereldwijde schaal en nauwe integratie met Amazons bestaande cloud- en logistieke infrastructuur.

Meer dan alleen een naamswijziging

De overstap van Project Kuiper naar Amazon Leo eind 2025 was niet alleen cosmetisch. Het markeerde een overgang van ontwikkeling naar implementatie. De productie is in volle gang, er zijn al verschillende lanceringen voltooid (ongeveer 180-200 satellieten in een baan om de aarde eind 2025) en er zijn previewprogramma's voor bedrijven met klantterminals actief.

• Hoofdkantoor: Redmond, Washington
• Satellietproductie: Kirkland, Washington (tot 5 per dag)
• Grondintegratie: Kennedy Space Center, Florida
• Lanceerpartners: SpaceX, ULA, Blue Origin, Arianespace

Dit is geen eenmalig experiment. Amazon bouwt de infrastructuur om op te schalen – en investeert daar miljarden in.

De netwerkarchitectuur

Amazon Leo is opgebouwd uit drie onderdelen: satellieten, grondinfrastructuur en klantterminals. Elk onderdeel is ontworpen voor wereldwijde uitrol en langdurig gebruik.

• Er zijn meer dan 3.000 satellieten gepland voor de eerste constellatie.
• Baanhoogte: 590-630 km voor lage latentie
• Drie antennetypes: Leo Nano, Leo Pro, Leo Ultra
• Gateway- en TT&C-antennes voor dataroutering en satellietbesturing
• Wereldwijde glasvezelverbindingen die het netwerk koppelen aan internetbackbones.

Terminals zijn ontworpen voor flexibiliteit. Leo Nano is compact en gebruiksvriendelijk, terwijl Leo Ultra zich richt op zakelijke implementaties met gigabit-doorvoer.

Racen tegen de deadline

Amazon staat onder druk van de FCC om uiterlijk juli 2026 minstens 1.600 satellieten in een baan om de aarde te brengen – een doelstelling die van invloed is geweest op het lanceerschema en de relaties met leveranciers. Om dit te bereiken heeft het bedrijf meer dan 80 lanceermissies geboekt, waaronder diverse met directe concurrent SpaceX.

Het is een ongebruikelijke stap, maar het laat zien hoe serieus Amazon het meent met het tijdig leveren van een werkend systeem. Voorlopig zijn er previewprogramma's voor bedrijven beschikbaar, en de bredere dekking zal naar verwachting in de loop van 2026 worden uitgerold.

De rol van Blue Origin in de infrastructuurrace

Blue Origin bouwt geen satellietinternetdienst – althans, nog niet. Maar het speelt een cruciale rol in de manier waarop de infrastructuur voor ruimtecommunicatie vorm begint te krijgen. Terwijl Starlink en Amazon Leo zich richten op de hardware en gebruikersterminals in een baan om de aarde, bouwt Blue Origin wat hen daar brengt: de lanceercapaciteit.

Hun New Glenn-raket, ontworpen voor zware ladingen en hergebruik, is bedoeld om grootschalige satellietconstellaties zoals Leo te ondersteunen. De raket haalt nog niet het lanceertempo van SpaceX, maar het plan voor de lange termijn is duidelijk: een betrouwbare, herhaalbare route naar een lage baan om de aarde creëren. Dat is de basis waarop elk toekomstgericht satellietnetwerk rust.

Naast de lanceerraketten speelt Blue Origin een strategische rol. Het biedt Amazon een potentiële interne route naar een baan om de aarde, waardoor de afhankelijkheid van concurrenten zoals SpaceX afneemt. En hoewel de vooruitgang trager verloopt dan verwacht, houdt de aanwezigheid van Blue Origin op de markt de druk op de lanceereconomie hoog – wat de weg vrijmaakt voor meer spelers, meer lanceringen en uiteindelijk meer bandbreedte vanuit de ruimte.

Wat volgt: directe connectiviteit en interoperabiliteit met apparaten

De volgende fase in satellietconnectiviteit draait niet om terminals of schotelantennes. Het gaat erom de afstand tussen de ruimte en het apparaat in je zak te verkleinen. Die verschuiving – van satelliet naar grondstation naar satelliet naar telefoon – is al gaande en zal de werking van netwerken ingrijpend veranderen, vooral op plekken waar de infrastructuur niet (of niet) aanwezig is.

Telefoons die met satellieten communiceren

Een handvol satellietoperators test al directe communicatie met smartphones, te beginnen met eenvoudige sms- of SOS-functionaliteit en later ook met data met een lage bandbreedte. Bedrijven zoals AST SpaceMobile en Lynk streven naar bredere compatibiliteit met standaardtelefoons, terwijl Apple en Android-fabrikanten geleidelijk aan native ondersteuning voor satellietcommunicatie toevoegen.

Het doel is duidelijk:

• Geen speciale hardware nodig
• Geen externe antennes
• Naadloze terugval wanneer aardse netwerken uitvallen.

Dit is geen sciencefictionsprong, maar een stille evolutie die sneller verloopt dan verwacht.

Het laten samenwerken tussen systemen

Interoperabiliteit is de volgende horde. Momenteel opereren de meeste satellietdiensten in gesloten ecosystemen. Maar om directe communicatie met apparaten op grote schaal mogelijk te maken, hebben we slimmere roaming, duidelijkere standaarden en coördinatie tussen ruimte- en aardse providers nodig.

Er is sprake van een positieve ontwikkeling:

• De 3GPP-standaarden worden verder ontwikkeld om ook niet-terrestrische netwerken (NTN) te omvatten.
• Chipsets worden getest op onderlinge compatibiliteit.
• Sommige telecombedrijven voeren al hybride proefprojecten uit.

Het is nog vroeg en er zijn nog veel vragen over frequentiespectrum, regelgeving en capaciteit. Maar zodra de technische aspecten op hun plaats vallen, maakt het gebruikers niet meer uit of een bericht via een zendmast of een satelliet wordt verzonden – ze verwachten gewoon dat het werkt.

De grondlaag: antennes, gegevensverwerking en realtime routering

Het zichtbare deel van de satellietverbinding vindt plaats boven ons, maar de betrouwbaarheid van het systeem hangt net zozeer af van wat er op de grond gebeurt. Antennes, gatewaystations en verwerkingsinfrastructuur verrichten het zware werk: het omzetten van signalen vanuit de ruimte in bruikbare datastromen. Deze grondelementen vormen de brug tussen satellietconstellaties en de netwerken waar we dagelijks op vertrouwen.

Moderne systemen maken gebruik van een combinatie van telemetrie-, tracking- en besturingsantennes (TT&C) om satellieten operationeel te houden, samen met gateways met hoge doorvoersnelheid die de datastroom van en naar het internet beheren. Deze componenten zijn wereldwijd verspreid en met elkaar verbonden via glasvezelverbindingen, waardoor zelfs toepassingen met een lage latentie, zoals videoconferenties of clouddiensten, probleemloos kunnen functioneren.

Wat er na de downlink gebeurt, is net zo belangrijk als de lancering zelf. Routeringsbeslissingen, pakketprioritisering en dataoverdracht verlopen nu via steeds intelligentere systemen. Naarmate het satellietverkeer toeneemt, neemt ook de complexiteit van het beheer ervan toe – vooral in realtime. Daarom evolueren veel netwerken naar edge processing en adaptieve routing, met als doel om infrastructuur in de ruimte net zo naadloos te laten aanvoelen als elke verbinding op de grond.

Conclusie

Satellietverbindingen zijn niet langer iets waar we op hoeven te wachten. Ze zijn er al – ze worden opgeschaald, ontwikkeld en bereiken delen van de wereld die met standaardinfrastructuur nooit bereikbaar zouden zijn. SpaceX heeft met Starlink bewezen hoe snelle iteratie en schaalvergroting eruit kunnen zien. Amazon zet vol in op Leo en transformeert Kuiper van een concept naar een wereldwijd netwerk. En Blue Origin, hoewel het geen eigen dienst aanbiedt, legt de basis voor lanceringen die veel meer dan alleen vrachtvervoer mogelijk zullen maken.

Wat alles met elkaar verbindt, is de verschuiving van geïsoleerde systemen naar een meer geïntegreerd geheel. Signalen vanuit de ruimte, routering op de grond en de mogelijkheid tot directe communicatie met apparaten – het wordt één geheel. Of het nu gaat om toegang tot internet in landelijke gebieden, noodcommunicatie of simpelweg verbonden blijven onderweg, we bouwen aan een netwerk dat niet stopt bij de rand van een zendmast. Het gaat gewoon verder.

Veelgestelde vragen